|
Philippe Geluck
bij Hugues Henry van Friet.be (11 mei 2001). |
Philippe Geluck is een beeldenstormer met een merkwaardig curriculum. Aanvankelijk was hij podiumkunstenaar maar hij is nu beter bekend als striptekenaar. Misschien zijn er nog die zich Lollipop, een tv-programma voor kinderen, herinneren maar iedereen kent Docteur G en Le Chat want die zijn ondertussen tot beschermd Belgisch cultureel erfgoed uitgegroeid. Aan de vooravond van het verschijnen van zijn nieuwe compilatiealbum Entrechats (Casterman) hebben we Philippe Geluck getrakteerd op een pakje van 50. Eens zien welke saus hij zal nemen...
Frites.be: Laten we het eens over uw bord hebben. Eet u veel frieten ?
P.G.: "Euh... Met mate, iets als een keer om de drie weken of een keer per maand... Ik vind frieten wel een smakelijke manier om aardappelen klaar te maken. De aardappel is iets ongelofelijks. Ik kan daar weken over praten. Het is een uitzonderlijk voedingsmiddel omdat je het op zoveel verschillende manieren kan klaarmaken: als puree, gebakken, gekookt met een klontje boter, als gratin dauphinois, in de pel... Maar frieten zijn wel een heel merkwaardige manier om een aardappel te bereiden."
Frieten zijn dus een lekkernij ?
"Ja, maar ze zijn geen basisvoeding. Want frieten zijn heel slecht voor de gezondheid: zeer vettig, gezouten,... om nog maar te zwijgen over de kwaliteit van de olie die sommige frietkoten gebruiken. Een vrachtwagen zou er zijn klein onderhoud niet mee willen doen. Het is walgelijk en toch zo lekker."
Kunnen wij daaruit afleiden dat u uw frieten niet in de frituur koopt ?
"Ah jawel ! Want dat is typisch voor ons, Belgen. Als er één iets is waarop we trots mogen zijn, dan zijn het onze frietkoten. De zanger Jofroi vertelde mij eens dat de Fransen met ons lachen omdat we frieten eten. Maar ten eerste eten zij meer frieten dan wij - dat is statistisch bewezen en ten tweede zijn er die frietkoten. Jofroi heeft mij daar op een prachtige manier over verteld: Op een avond in oktober stond hij op het Flageyplein in Brussel, in de motregen te kijken naar de knarsende tramwissels. Hij stond daar met zijn kraag omhoog en een zak frieten in zijn handen, grote frieten waaraan hij zijn vingers lichtjes verbrandde, een beetje slap maar heel lekker... Dat is pure poëzie. We hebben niet veel folklore bij ons maar dat is fantastisch. Toen ik klein was woonde ik op twee minuten van het Jourdanplein in Brussel, waar je frituur Antoine hebt. Ze zeiden dat je daar de beste frieten van heel Brussel vond. Thuis wilde mijn moeder geen frieten maken omdat dat teveel stonk. Wanneer we aten liep ik met een pot tot aan het Jourdanplein, ik vroeg drie porties en liep vlug terug opdat de frieten nog warm zouden zijn bij het opeten. Dat is voor mij de betekenis van de friet. Het is in de eerste plaats heel die context en pas in tweede instantie een voedingsmiddel."
Met welke saus ?
"Tartaar of mayonaise. Er waren ook de pickles van frituur Antoine. De grootvader maakte die zelf klaar en ze waren bijzonder goed. Ik hou niet van andalouse- of mexicaanse saus. Dat zijn producten die later gekomen zijn, in de jaren '70. Bepaalde jeugdherinneringen tekenen je hele leven en soms vertaalt zich dat in de smaak voor een saus... Wat mij trouwens altijd heeft bezig gehouden is te weten hoe frietverkopers erin slagen om exact 10 Bef mayonaise op een pakje te doen. Dat is een raadsel waar ik vroeg of laat zou willen achter komen maar volgens mij mogen ze dit geheim niet verklappen. Ze hebben waarschijnlijk bijeenkomsten waar ze deze handeling leren. Ze nemen een schep uit de pot en hop... de juiste hoeveelheid ligt op de frieten."
Gelooft u in een typisch Belgische mentaliteit?
"Ja, ik geloof dat die bestaat, met de zelfspot aan kop, een beetje zoals de mayonaise in het referendum van Frites.be over de sausen. Daarna is er de lach want een Belg lacht graag. Hoewel ik zelf van Brussel ben hebben vrienden mij iets verteld over Brussel wat ik niet wist: in de Marollen staat er een monument voor de levenden. Het is een behoorlijk oud monument en ik vind het idee fantastisch want overal ter wereld heb je alleen maar monumenten voor doden. Men zegt dat een Belg een bon vivant is en dat monument wijst daarop. Dat zijn de positieve kanten. Er zijn zeker ook negatieve. Een Belg is soms een beetje plomp maar dat maakt dan ook weer deel uit van zijn charme. Onder ons is dat eigenlijk geen probleem maar als een echte Belg tussen een stel Franse intellectuelen belandt die snel en gevat converseren, zal hij als een sufkop overkomen. Op die manier heb ik begrepen waarom Fransen zo graag lachten met de Belgen. Maar toen de films Toto Le Héros van Jaco Van Dormael en C'est arrivé près de chez vous uitkwamen of toen Maurane en Lafontaine opkwamen hebben de Fransen toch beseft dat we toch niet zulke lomperikken waren als ze dachten. Nu zijn ze gefascineerd door de artistieke onstuimigheid die hier heerst. Mijn frank is eigenlijk pas heel onlangs gevallen: er zijn bepaalde accenten die mensen een beetje achterlijk doen lijken. Wanneer je iemand met een zwaar Luiks accent hoort praten en je niet van Luik bent, denk je dat hij dat met opzet doet. Zelfs als hij iets intelligents zegt, lijkt het minder intelligent dan wanneer een andere persoon identiek hetzelfde zegt zonder dat accent. Ik denk dat dat aspect bij de Fransen heeft meegespeeld. Ik zeg dit zonder mijn Belgische afkomst te verloochenen. Ik grijp trouwens elke gelegenheid te baat om te zeggen dat ik een Belg ben..."
U hebt zelfs het volume Made In Belgium gesigneerd...
"Ja, ik vind het leuk om het te zeggen en wat ik over de Luikenaar heb gezegd kan je ook over een inwoner van Quebec zeggen. Mijn standpunt is helemaal niet racistisch. Sommige accenten zijn heel charmant: Italiaans, Russisch... Een mooi meisje dat Frans praat met een Russisch accent, dat is ter plekke om weg te smelten. Maar met een Luiks accent, dat is zoals Boris Vian zei na een reis in België: "Je ne pourrais jamais coucher avec une fille à Liège, car cet accent me coupe tous mes effets". Spijtig genoeg komen accenten een beetje lullig over. Het Vlaamse accent ook, je kan moeilijk zeggen dat het charmant is. Maar onder ons, om Desproges te citeren die zei dat je met alles mag lachen maar niet met iedereen, mag erover gelachen worden. Wanneer je bijvoorbeeld de Snuls ziet, dat is om in je broek te doen. Ze houden ons een spiegel voor en door naar hen te luisteren doen we aan zelfspot."
Als men u voorstelt om Le Chat op een nieuw biljet van 100 Euro te zetten, zou u dat aannemen?
"Natuurlijk. Het zou dan tenminste gemakkelijker zijn om die biljetten na te maken. Dat zou pas de ideale maatschappij zijn waar iedereen zijn eigen bankbiljet zou mogen tekenen. Wanneer je het op het einde van de maand een beetje moeilijk krijgt vraag je gewoon aan een knaap met een beetje talent om enkele biljetten te tekenen en alles komt in orde. Ik zou het heel graag toestaan. Ze hebben het maar te vragen. Men had mij papieren toegestuurd voor een wedstrijd om de Euromuntstukken te tekenen. Ik had mij op de deelnemerslijst kunnen laten zetten maar ik doe niet graag mee aan wedstrijden. Ik heb nog een trauma van mijn examens op school."
"Ik heb die meerdere malen gezongen. Een keer bij Drucker met Philippe Lafontaine. We waren uitgenodigd door André Lamy, in de tijd waarin hij met heel Parijs bevriend was. We moesten daar samen met hem de Belgen vertegenwoordigen en op het einde van de uitzending, toen Drucker vroeg wat onze nationale hymne was, hebben we de Brabançonne gezongen. Op de radio heb ik ook nog de tekst van de Brabançonne op de muziek van La Marseillaise gezet. En dat gaat perfect, het is verbazingwekkend (misschien biedt hij ons binnenkort een nieuwe versie van deze experimentele hymne in RealAudio op Frites.be). Voor de rest heb ik het lied aan mijn kinderen proberen te leren en ik heb moeten vaststellen dat zij, terwijl wij dat nog op school moesten leren, niet eens wisten dat het nationaal volkslied van hun land de Brabançonne heette. Sindsdien heb ik het opgegeven..."
Hebt u op het Internet al gezocht naar sites die aan Le Chat gewijd zijn?
"Heel weinig. Het Web trekt mij niet bijzonder aan, ook al vind ik het na een bezoekje heel tof. Maar ik ben een erbarmelijk surfer. Er is nu een officiële site van Le Chat (http://www.casterman.com/lechat/) en er zijn ook niet-officiële sites. Maar op lange termijn zullen die niet naast elkaar kunnen bestaan. Het gaat bijvoorbeeld niet als iemand de helft van de officiële site kopieert om zijn eigen site te maken. Er is dus nu een echte Internetpolitie. We gaan adjudant Michot op het Web steken en hij gaat alle piraten bij hun kraag vatten !"
Wat is uw favoriete Belgenmop?
"Een Belgisch verhaal dat zich op de vismarkt afspeelt. Een Fransman ziet een visverkoopster met een tang een paling stropen terwijl die nog leeft. Dat is verschrikkelijk maar wel de methode om te volgen. De Fransman vraagt haar of het nodig is om dat op die manier te doen want de palingen moeten toch ongelofelijk afzien. En de visverkoopster antwoordt: "Maar nee, ze zijn dat gewoon." Wat een gezond verstand. Het is een waar gebeurd verhaal en ik heb nooit geweten of de visverkoopster dat bewust gezegd heeft of niet. Zo'n dingen doen mij vaak lachen en dat probeer ik ook in Le Chat te stoppen. Als hij weer zo'n stommiteit uitkraamt, vind ik het altijd leuk als men niet weet of hij dat serieus meent of niet. Ik heb nog een ander verhaal, dat van die twee Belgische rijkswachters die in een bestelwagen zitten en aan het rood licht staan. Op een gegeven moment zegt een van de twee: "Het is groen" en de andere antwoordt: "Een kikker." Dat is heel simpel. Maar ik vertel niet veel moppen want ik onthou ze nooit."
 Zijn officieel site
(11 mei 2001)
In Frans. Bezoek de site:
www.geluck.com
|