|
Robert Waseige
bij Hugues Henry van Friet.be (30 maart 2000). |
Als voorman van de Rode Duivels is Robert Waseige, die op 26 augustus 62 jaar werd, zeker één van de meest in de kijker lopende Belgen. Zo’n duivelse kerel konden we bij Friet.be niet laten ontsnappen. Vandaar...
Friet.be: Als men u zou vertellen dat bij één van de volgende matchen de hooligans, zonder dat ze het zelf weten, zouden bespoten worden met een verdovend gas, zou u dan akkoord gaan?
Robert Waseige: "Ik denk dat het soms de enige mogelijkheid is om bepaalde individu’s te kalmeren. Het beste zou natuurlijk zijn dat ze niet meer binnen mogen en dat ze dat ook van tevoren weten, zodat ze zich zelfs niet verplaatsen. Jammer genoeg komt er een ogenblik waarop je totalitaire middelen moet gaan gebruiken, wat uiteraard ook geen goede oplossing is. Maar als gewone supporters de wet van mentaal onderontwikkelden moeten ondergaan, dan is dat ook niet goed. Een handvol herrieschoppers die het plezier van tienduizenden anderen vergallen, daar moet je natuurlijk iets tegen doen..."
Met mijn 1m72 en 15 kg overgewicht is het gemakkelijk om mij belachelijk te maken
Als bekende Belg zult u ook wel al vaak het ‘slachtoffer’ zijn geweest van karikaturisten.
"Natuurlijk! Men stelt me vaak voor als een iets te rond mannetje met een sigaar en een zonnebril, maar ik vind dat een beetje goedkoop. Ik lach ermee. Met mijn 1m72 en 15 kg overgewicht is het gemakkelijk om mij belachelijk te maken. Maar ook al heb ik niet echt een harmonieuze verhouding met de pers, toch mag ik niet klagen. Ik ben ook niet echt gemakkelijk om mee om te gaan. Ik sta onder grote druk en draag veel verantwoordelijkheid."
Bent u niet bang dat u, wanneer u aan de hemelpoorten uw duivelse identiteit bekend moet maken, de toegang tot de hemel wordt geweigerd?
"De Rode Duivels zijn toch sympathiek, of niet? Persoonlijk hou ik ook wel van onze andere mascotte, de Leeuw, omdat ik bang ben dat onze duivel met zijn zware stem sommige kinderen bang maakt... Maar de duivel vertegenwoordigt een van onze grootste sponsors, dus mag ik hem niet afvallen. Hij stelt onze kracht voor... Mijn voorkeur gaat uit naar Diabolix, omdat die me aan de grootse dingen uit het verleden doet denken. Aan Luc Varenne bijvoorbeeld, een van onze nationale sportmonumenten. Het is ook leuk omdat men eigenlijk alleen in Afrika dieren als mascotte voor voetbalploegen gebruikt."
Mijn dokter zou niet blij zijn als hij me frieten zag eten
Een vraag die we u zeker moeten stellen: houdt u van frieten?
"O ja! Met vijftien kilo overgewicht mag ik natuurlijk niet overdrijven. Mijn dokter zou niet blij zijn als hij me frieten zag eten. Maar ik hou dus wel van frieten. Die geur, als je honger hebt, aaah..."
Frietkoten maken ook essentieel deel uit van de ‘voetbalambiance’ rond de stadions, is het niet?
"Ja, natuurlijk, al was het maar voor de geur. Maar het is tientallen jaren geleden dat ik nog eens een pak friet heb verorberd op straat. De frietjes die mijn vrouw klaarmaakt zijn trouwens heel lekker."
In de kleedkamer moet men zich thuis voelen
Is in uw vak de kleedkamer niet even belangrijk, of zelfs nog belangrijker dan de groene rechthoek?
"Ja, het is het zenuwcentrum van de ploeg. Het is daar dat de beslissingen worden genomen. Het is een beetje zoals een keuken, daar komen ook alleen maar de echt goede bekenden. Een onbekende die in de kleedkamer binnenkomt wordt een beetje als een indringer beschouwd. In de kleedkamer probeert de trainer de dingen op een psychologisch verantwoorde manier recht te zetten, want het is belangrijk dat je een atleet niet te hard aanpakt tijdens een wedstrijd. Wat niet wil zeggen dat het er nooit hard aan toe gaat in de kleedkamer. Er wordt soms geroepen en men wil niet dat buitenstaanders dat horen. In de kleedkamer moet men zich thuis voelen. Er is die typische kamfergeur, er hangt een andere atmosfeer. Je moet de meeste mensen er buiten kunnen houden, en dat is niet altijd gemakkelijk. Stel je eens voor: iemand van het bestuur die heel fier is op de miljoenen die hij in de club heeft gepompt en denkt dat hij wat meer mag dan een andere, die na een slechte wedstrijd in de kleedkamer binnenvalt en vraagt “of de spelers soms iets verkeerds hebben gegeten” ... Dat zijn zeer ongelukkige uitspraken die niet in de kleedkamer moeten gemaakt worden, want in de moderne competities is het mentale aspect allesoverheersend geworden."
"Ik ben een zeer slecht verteller. Met de meeste moppen die ik hoor kan ik smakelijk lachen, maar ik kan ze niet onthouden of navertellen. Ik heb dan ook grote bewondering voor mensen die dat wel kunnen. Ik kan evenveel plezier beleven aan een eenvoudige maar goede mop als aan ironie. Dat wordt me trouwens af en toe verweten, onder andere door journalisten. Sommigen vinden mijn humor ook te scherp. Maar het is nooit slecht bedoeld. Je kunt de dingen beter in een zo goed mogelijke atmosfeer laten verlopen, dus humor is nooit ver weg. Je moet alleen kunnen doseren. Ik werk met jonge mensen die vaak worden omschreven als onverantwoordelijk en alleen geïnteresseerd in auto’s, sport en vrouwen... Maar die vind je overal en dus zeker niet alleen bij voetballers. Ik ben gek op mensen met een gezond gevoel voor humor: mijn lievelingsacteur is Woody Allen en ik kan hardop lachen om wat François Pirette allemaal op de radio vertelt. Ik hou van uiteenlopende dingen. Het ‘Jeu des Dictionnaires’ op de RTBF vind ik ook heel goed en verder de finesses van Philippe Geluck... Er zijn zoveel vormen van humor."